Sanrivatti One – gładkie opony, silnik V10 i pozycja jak w…motocyklu?

11

Na niezwykle zatłoczonym rynku wielomilionowych hipersamochodów torowych pojawił się nowy, wyjątkowo odważny gracz. Holenderska marka Sanrivatti, założona przez pochodzącego z Urugwaju Santiago Sáncheza Rivero, zaprezentowała swój debiutancki model o nazwie One. Choć w segmencie zdominowanym przez takich gigantów jak Pagani, Koenigsegg, Bugatti, Ferrari czy Gordon Murray Automotive trudno o rewolucję, twórcy nowego bolidu postawili na rozwiązanie, którego w czterokołowcach jeszcze nie było. Zamiast skupiać się wyłącznie na kolejnych rekordach mocy, producent postanowił całkowicie zmienić relację między kierowcą a maszyną.

Największą innowacją Sanrivatti One jest tzw. „Apex Position” – radykalna pozycja za kierownicą zapożyczona bezpośrednio ze świata wyścigowych motocykli typu superbike. Kierowca nie siedzi tu w tradycyjnym fotelu kubełkowym, lecz leży na brzuchu z głową wysuniętą mocno do przodu, tuż za przednią osią, pod przeszkloną osłoną przypominającą kokpit myśliwca. Ręce wyciągnięte są do przodu ku kierownicy, natomiast nogi wędrują do tyłu, gdzie umieszczono pedały. Według założyciela marki takie ułożenie ciała zapewnia znacznie głębsze fizyczne odczuwanie przeciążeń oraz co do centymetra precyzyjniejsze wyczucie pozycji auta na torze.

Sanrivatti twierdzi, że rewolucyjna pozycja kierowcy ma liczne benefity.

Niezwykła ergonomia przekłada się na spektakularną poprawę widoczności. Z przeprowadzonych przez Sanrivatti symulacji (m.in. na trzecim zakręcie toru Silverstone, gdzie auto porównano z dziesięcioma innymi hipersamochodami) wynika, że kierowca widzi aż 3,2 razy większą powierzchnię asfaltu niż w konkurencyjnych konstrukcjach. Pionowy kąt widzenia wzrósł z typowych 15,5 do 28 stopni, co pozwala znacznie szybciej dostrzec punkt hamowania, szczyt zakrętu oraz wyjście na prostą.

Pod kątem mechanicznym Sanrivatti One stawia na bezkompromisową, wyścigową klasykę, rezygnując ze skomplikowanych układów hybrydowych. Sercem zamontowanym centralnie za plecami kierowcy jest wolnossący silnik V10 o pojemności 5,5 litra, dostarczony przez firmę Judd. Jednostka ta ma generować docelowo 800 KM przy 9000 obr./min oraz 700 Nm momentu obrotowego. Napęd trafia wyłącznie na tylne koła za pośrednictwem 6-biegowej sekwencyjnej skrzyni biegów marki Hewland.

11

Cała konstrukcja opiera się na ultralekkim monokoku z włókna węglowego, dzięki czemu docelowa masa własna na sucho ma wynieść zaledwie 1100 kg, a prędkość maksymalna sięgnie 330 km/h. Za przyczepność i hamowanie odpowiadają podzespoły z najwyższej półki: zawieszenie typu pushrod, węglowo-ceramiczne hamulce AP Racing oraz kute magnezowe felgi obute w wyścigowe opony Michelin. Agresywne, rzeźbione nadwozie zostało zaprojektowane tak, aby maksymalizować docisk aerodynamiczny i chłodzenie, a jego linie inspirowano sylwetką myśliwca oraz nurkującego z ogromną prędkością sokoła wędrownego.

Choć Sanrivatti przetestowało już samą koncepcję pozycji leżącej na torze za pomocą dynamicznego muła testowego o nazwie Prototype Zero, finalny model One znajduje się dopiero na wczesnym etapie rozwoju. Producent podkreśla, że podane osiągi to na razie założenia konstrukcyjne, które wymagają potwierdzenia podczas właściwych testów. Na ten moment nie ujawniono jeszcze ani ceny hipersamochodu, ani wielkości planowanej produkcji czy dokładnego terminu dostaw pierwszych egzemplarzy do klientów.