Renault Megane RS - ostatni bastion kultowej marki

22

Prowadzenie i tłumienie - RS 300 i RS Trophy mają zupełnie inne ustawienia, a to przekłada się na inny bilans zalet i wad.

Renault Megane RS tej generacji posiada mnóstwo cech odziedziczonych po swoich poprzednikach, w tym mocny silnik, trakcję i znakomite wyważenie, ale jedna rzecz sprawia, że jeździ zupełnie inaczej. Tą rzeczą jest układ czterech kół skrętnych.

Dzięki niemu Megane jest hiperczułe i reaguje - może nawet przesadza w reakcjach - na każdy najmniejszy ruch kierownicą z dużą swobodą i zwinnością. Jeśli będziesz traktował go jak inne hothatche okaże się nerwowy i niestabilny przy wejściach w zakręt. Dopiero jazda dostosowana do jego możliwości, czyli wiara w to, że system skrętnej tylnej osi idealnie wprowadzi Megane w zakręt, przyniesie prawdziwe korzyści ze współpracy na linii kierowca-samochód. Nie trzeba tu celowo opóźniać hamowania, by dociążyć przednią oś podczas wejścia w zakręt, bo 4control wystarczy, by pokonać go z niesamowitą zwinnością. Ten samochód skręca z taką lekkością i precyzją, że gdy przypadkiem trafisz na jakąś krętą drogę z ciasnymi łukami, będziesz chciał ją pokonać w obydwu kierunkach po kilka razy.

22

Wersja Trophy ma twardsze zawieszenie Cup i dyferencjał przedni o ograniczonym poślizgu w standardzie, więc możesz wcisnąć gaz do dechy daleko przed końcem łuku i poczuć co Renault naprawdę potrafi. Szpera trzyma przednią oś w ryzach, więc koła niemal zawsze jadą tam, gdzie je wycelowałeś. Skrętna tylna oś dołącza z takim skutkiem, że nabierasz przekonania o tym, że można pokonywać zakręt z zupełnie dowolną prędkością bez utraty przyczepności którejkolwiek opony. Tak się dzieje o ile trzymasz prawą stopę wbitą w dywanik. Gdy tylko odpuścisz gaz tył potrafi w stylu starych hothatchy odjechać w bok. W zależności od nawierzchni i warunków na drodze taka reakcja może być przyjemna i łatwa do opanowania, albo nerwowa i lekko przerażająca.

Pasywne amortyzatory sprawiają, że różnica w tłumieniu i stabilności znacznie się różni w obydwu wersjach auta. RS 300 wyposażony w ustawienie Sport zapewnia imponującą podatność i doskonałe tłumienie nierówności. Amortyzatory z hydraulicznymi odbojnikami skutkują niemal nieprzerwanym strumieniem informacji z drogi dla kierowcy, w czym Megane wcale nie odbiega mocno od Alpine A110.

Ucierpiała na tym trochę kontrola nad autem, bo kiedy zaczynasz wykorzystywać szerokie możliwości jakie daje podwozie, zawieszenie może mieć problem by nadążyć.

Tutaj wkracza Trophy z zawieszeniem Cup, które ma znacząco twardsze nastawy, ale odwdzięcza się odpornością na przechyły i nurkowanie. Wciąż nierówności i garby są pokonywane bez problemu, a gdy koło traci na chwilę kontakt z asfaltem, auto znosi to bardzo gładko i bez komplikacji. Nadal Megane trochę się przechyla, ale w taki sposób, że raczej pomaga oszacować poziom przyczepności, która jest naprawdę olbrzymia.

22